Afryka po II wojnie światowej
- –-
W pierwszym półwieczu powojennym powstały suwerenne państwa, stanowiące dawniej zamorskie posiadłości europejskich imperiów kolonialnych. Na konferencji w Bandungu w 1955 r. przedstawiciele 29 państw Afryki i Azji opowiedzieli się za likwidacją kolonializmu i poparli Deklarację praw człowie¬ka, powołując do życia Ruch Państw Niezaangażowanych.
Na kontynencie afrykańskim już od połowy lat pięćdziesiątych dochodziło do puczów wojskowych. Ostre konflikty na tle rasowym trwały w Republice Południowej Afryki. W Afryce, skolonizowanej w XIX w. przez Europejczyków, po zakończeniu działań wojennych w 1945 r. przybrały na sile tendencje niepodległościowe.
Reklama | |
Wprawdzie większość państw powojennej Europy uznała idee Karty Atlantyckiej za podstawę współczesnego ładu politycznego świata, jednak rozstanie się z zamorskimi posiadłościami, ich bogactwami natu-ralnymi i tamtejszą tanią siłą roboczą, co stanowiło o pozycji międzynarodowej metropolii, nie było łatwe. Wybuchłe w 1954 r. antyfrancuskie powstanie w Algierii dało początek krwawej i długotrwałej wojnie francusko-algierskiej (zakończonej w 1962 r.).
Na terenach objętych powstaniem Francuzi dokonywali eksterminacji, a w rezultacie wojny zginęło około 2 milionów ludzi. Upór Francji w podtrzymywaniu zależności kolonialnej Algierii podyktowany był przede wszystkim dużą liczbą osad¬ników francuskich (nazywanych kolonami), którzy uznawali Algierię za swą ojczyznę, a jednocześnie nic chcieli wyrzekać się związków z Francją.
- –-